ทุกๆ เช้าผมจะติดรถแฟนไปลงแยก อสมท. แล้วก็เดินข้ามถนนไปทำงานซึ่งห่างจากจุดนั้นไม่กี่ร้อยเมตร ตรงแยกนั้นจะมีป้อมตำรวจที่คอยควบคุมไฟจราจร ปกติผมจะหยุดรอสัญญาณไฟ เพื่อข้ามทางม้าลายตรงแยกนั้นซึ่งตรงกับป้อมพอดี ทุกครั้งที่หยุดรอจ่าที่อยู่ในป้อมจะเปิดหน้าต่างป้อมแล้วขอยืมไฟแช็คจุดบุหรี่จากผมเกือบทุกวัน ออกจะแปลกไปสักหน่อย...ถึงแม้ว่าจะไม่ได้พูดคุยอะไรกันมากนักแต่ผมก็รู้สึกว่านั่นเป็นความผูกพันธ์ลึกๆ อยู่เหมือนกัน...
อันที่จริงผมก็ไม่ได้รู้สึกตำหนิที่จ่าไม่ยอมซื้อไฟแช๊กซักทีหรอกนะ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเลยกับการหยิบไฟแช๊กในกระเป๋ากางเกงยื่นให้แก ใช้เวลาไม่กี่วินาทีเอง จริงๆ แล้วผมเริ่มรู้สึกว่ามันเป็นหน้าที่ของผมอยู่เล็กๆ ด้วยซ้ำ แต่พักหลังๆ มานี้ เมื่อผมลงจากรถแฟน ถนนเส้นที่ผมต้องยืนรอสัญญาณไฟนั้นมักจะติดไฟแดงพอดิบพอดี
ตามสัญชาตญาณ เมื่อไฟแดงแล้วผมต้องรีบวิ่งข้ามถนนไปเพื่อจะได้ไม่ต้องเสียเวลารอสัญญาณไฟรอบใหม่ ซึ่งนั่นเป็นความผิดพลาดอย่างใหญ่หลวงสำหรับผมทีเดียว
เมื่อข้ามมาแล้ว ผมก็นึกขึ้นได้ว่า "ตายห่ะ! แล้วจ่าที่ป้อมล่ะ??? วันนี้ผมยังไม่ได้ยื่นไฟแช๊กให้แกเลย" ความรู้สึกผิดเริ่มเข้าเกาะกุมส่วนลึกของจิตใจอย่างเงียบๆ ระหว่างที่ผมเดินตรงไปยังออฟฟิส แต่แล้วความรู้สึกผิดนั้นก็ค่อยๆ เลือนรางไป เพราะช่วงนั้นงานเยอะ ในเช้าวันต่อๆ มา ผมไม่กล้าแม้แต่จะเหลียวกลับไปดูที่ป้อม ผมกลัวที่จะเจอกับสีหน้าผิดหวังของจ่า แล้วพาลคิดไปว่า จ่าอาจจะกำลังคิดว่าผมหักหลังแกอยู่ก็ได้....
"แย่เลย เช้าๆ รถเยอะไม่ได้ดูดบุหรี่มาตั้งแต่ 6 โมง" เสียงสบถของจ่าที่เคยบ่นให้ผมฟังเมื่อครั้งที่ผมยังยื่นไฟแช๊กให้แกบ่อยๆ ยังคอยหลอกหลอนอยู่ในหัวมาหลายคืน สำหรับคนอื่นมันอาจเป็นแค่คำสบถทั่วๆ ไปไม่สลักสำคัญอะไร หรืออาจจะคิดว่ามันเป็นแค่คำพูดแก้เก้อเวลาที่ต้องหยิบยืมอะไรจากใครบ่อยๆ แต่สำหรับผมมันเป็นเหมือนคำตัดพ้อในความบกพร่องในหน้าที่ของผมทีเดียว ผมรู้สึกละอายใจอย่างบอกไม่ถูก
ตอนนี้ผมกำลังคิดว่าผมควรจะซื้อไฟแช๊กอันใหม่ให้แกเป็นของขวัญตรุษจีนดีไม๊? แต่ผมกลัวว่าแกจะเข้าใจผิดคิดว่าเป็นการประชดประชันหรือเปล่า? ตอนนี้ผมสับสนมาก มันเริ่มมีผลกับการทำงานของผมซะแล้วสิ...
