"   อันความรู้ รู้กระจ่าง แต่อย่างเดียว        แต่ให้เชี่ยว ชาญเถิด จะเกิดผล

รู้หลายอย่าง พาตัว มัวกมล                      จะถูกคน เขาใช้ ไม่ปราณี..."

เอวัง...

นี่เป็นช่วงชีวิตที่รู้สึกกระอักกระอ่วนใจยังไงพิกล มีแต่งานสำหรับเด็กเข้ามาให้ทำไม่ขาดสาย ไม่ว่าจะเป็นสื่อสำหรับเด็กต่างๆ นาๆ โปรเจคเอาใจเด็กๆ 0-5 ขวบ สารพัด มันก็เป็นเรื่องที่ดีหรอกนะ ที่จะทำอะไรเพื่อเด็กๆ อนาคตของชาติให้เขาพบเจอแต่สิ่งดีๆ แต่สำหรับผมในตอนนี้ มันกลับทำให้รู้สึกสูญเสียสมดุลย์ของตัวเองไปทีละน้อย

เป็นเพราะชีวิตของผมใน 30 ปีที่ผ่านมามันไม่ได้งดงาม ชวนฝัน เหมือนสิ่งที่ต้องทำในตอนนี้น่ะสิ อันที่จริงตัวผมเองก็ไม่ได้รังเกียจชีวิตที่ผ่านมาหรอกนะ แต่ผมสัมผัสด้านแย่ๆ ของสังคมมาเกินกว่าที่จะรู้สึกดีกับ ด้านสว่าง ความโหดร้ายของโลกภายนอก ความทารุณของมนุษย์ที่มีต่อมนุษย์ด้วยกัน ความเป็นจริงที่น่าสะอิดสะเอียน มันมีอยู่ให้เราได้รับรู้เสมอ ถูกบ่มเพาะขึ้นมาอย่างยากที่จะเปลี่ยนแปลง นัยน์ตาของผมจึงมองเห็นเพียง สีเทา ที่ไล่โทนลงไปจน เกือบดำสนิท เสียเป็นส่วนใหญ่

คนที่ชั่วชีวิตนี้ไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร คงจะรู้สึกดีกว่าผมในตอนนี้ ที่รู้ว่าต้องการอะไรแต่ไม่สามารถทำได้ มันน่าหงุดหงิดชมัด หลายๆ คนคงเข้าใจความรู้สึกนี้ดี

แต่ก็นั่นล่ะนะ ชีวิตก็มักจะมีเรื่องแบบนี้อยู่เสมอๆ ที่ต้องทำก็แค่ ผ่านมันไปให้ได้อีกครั้งเท่านั้นเอง แล้วเมื่อถึงวันนั้น หวังว่าความมืดของผมคงจะกลับมาซักวัน

แล้ววันหนึ่งผมคงสามารถมุดกลับไปอยู่ในที่ของผม ที่ๆ ใครหลายๆ คนปฏิเสธความมีอยู่ของมัน...

กำลังคิดจะปรับปรุงบล็อกให้มันดูเป็นผู้เป็นคนกับเค้าบ้าง แต่ไม่ค่อยมีเวลากับเค้าเล้ย อ่ะ ว่าแล้วก็แปะๆ งานไปก่อนกันลืม อิๆ