ถ้าจะหานิยามอะไรที่เป็นตัวของผมแล้ว ผมคิดว่าเพลงนี้เป็นนิยามที่ตรงที่สุดในการอธิบายความเป็นตัวของผม....
เบื้องบนเป็นแผ่นฟ้ากว้าง เบื้องล่างเป็นธารน้ำใส
ตัวฉันมีกาน้ำหนึ่งใบ กับกองฟืนที่วางอยู่เรียงราย
อยู่มา ปีแล้วปีเล่า วันเก่าๆ ก็ผ่านเลยไป
คืบคลานเข้าสู่วันใหม่ ลมหายใจยังอบอุ่นในทรวง
ฉันไม่เคยคิดอื่นใด ที่ยาวไกลเกินสุดขอบฟ้า
เราพบกันใต้ดวงตะวันรอน ยามจะนอนฉันจะกล่อมนิทรา
เราพบกันแล้วพากันก้าวไป ไปเก็บไม้เก็บฟืนมาต้มกา
น้ำเดือดเรามาแบ่งกันกิน ฟืนหมดเราช่วยกันเก็บฟืน
...บางคนว่าฉันเป็นคนบ้า บางคนว่าสติไม่ค่อยดี
บางคนว่าฉันเป็นเช่นนี้ เพราะผิดหวังในสิ่งที่ตั้งใจ
ฉันไม่เคยคิดอื่นใด ที่ยาวไกลเกินสุดขอบฟ้า
เราพบกันใต้ดวงตะวันรอน ยามจะนอนฉันจะกล่อมนิทรา
เราพบกันแล้วพากันก้าวไป ไปเก็บไม้เก็บฟืนมาต้มกา
น้ำเดือดเรามาแบ่งกันกิน ฟืนหมดเราช่วยกันเก็บฟืน...
...ตอนนี้ใช้กาน้ำร้อนมิซุจิต้า จิคับ
ไม่ต้องเก็บฟืน
